مي‌نويسم ، مي‌نويسم از تو
تا تن كاغذ من جا دارد
با تو از حادثه ها خواهم گفت
گريه اين گريه اگر بگذارد

گريه اين گريه اگر بگذارد
با تو از روز ازل خواهم گفت
فتح معراج غزل كافي نيست
با تو از اوج غزل خواهم گفت

مي‌نويسم همه هق هق تنهايي را
تا تو از هيچ به آرامش دريا برسي
تا تو در همهمه همراه سكوتم باشي
به حريم خلوت عشق تو تنها برسي

مي‌نويسم همه با تو نبودن ها را
تا تو از خواب مرا به با تو بودن ببري
تا تو تكيه گاه امن خستگيها باشي
تا مرا باز به ديدار خود من ببري

مي‌نويسم ، مي نويسم از تو
تا تن كاغذ من جا دارد
با تو از حادثه ها خواهم گفت
گريه اين گريه اگر بگذارد

بوی موهات زیر بارون

                بوی گندمزار نمناک

                                 بوی سبزه زار خیس

                                                 بوی خیس تن تو

جاده های مهربونی

              رگای آبی دستات

                               غم بارون غروب

                                           ته چشمات،تو صدات

قلب تو شهر گل یاس

               دست تو بازار خوبی

                      اشک تو بارون روی مرمر دیوار خوبی

ای گل آلوده گل من

ای تن آلوده دل پاک

دل تو قبله این دل

تن تو ارزونی خاک....

بوی موهات زیر بارون

                 بوی گندمزار نمناک

                            بوی شوره زار خیس

                                             بوی خیس تن خاک

یاد بارون و تن تو

                 یاد بارون و تن خاک

                            بوی گل تو شوره زار

                                             بوی خیس تن خاک

همیشه صدای بارون صدای پای تو بوده

                               همدم تنهایییام ،قصه های تو بوده

وقتی که بارون میباره تو رو یاد من میاره

                     یاد گلبرگای خیس روی خاک شوره زاره

ای گل آلوده گل من

ای تن آلوده دل پاک

دل تو قبله این دل

تن تو ارزونی خاک...

تن تو ارزونی خاک...

تن تو ارزونی خاک...

خوابیدی بدون لالایی و قصه

بگیر آسوده بخواب بی درد و غصه

دیگه کابوس زمستون نمیبینی

توی خواب گلای حسرت نمی چینی

دیگه خورشید چهره تو نمی سوزونه

جای سیلی های باد روش نمیمونه

دیگه بیدار نمیشی با نگرونی

یا با تردید که بری یا که بمونی

رفتی و آدمکارو جا گذاشتی

قانون جنگل رو زیر پا گذاشتی

اینجا قهرن سینه ها با مهربونی

تو توی جنگل نمی تونستی  بمونی

دلتو بردی با خود به جای دیگه

اونجا که خدا برات لالایی می گه

می دونم می بینمت یه روز دوباره

توی دنیایی که آدمک نداره