"نشانی از تو میبینم"

نمی دانی که من در هر ستاره،

که مه را تا سحر یار و ندیم است

و یا در چهره سرخ شقایق،

که خود بازیچه دست نسیم است

                     نشانی از تو میبینم، سراغی از تو میگیرم.

نمی دانی که من در قطره اشک

که روزی مظهر خشم تو بوده ست

و یا در شط خونین افق ها،

که روزی منظر چشم تو بوده ست

نشانی از تو میبینم، سراغی از تو میگیرم.

در اندوه غریبان، در آه بی نصیبان

در آن شبنم در آن گل، در عشق پاک بلبل

در ایام بهاران در آب چشمه ساران

در آن سرگشتگی ها، در این گم گشتگی ها

                     نشانی از تو میبینم، سراغی از تو میگیرم.

من اینک در رواق کهکشانها

در آوای حزین کاروان ها

در آن رنگین کمان پیر و خسته

در آن جامی که خالی مانده از می

در آوایی که برمی خیزد از نی

نشانی از تو میبینم، سراغی از تو میگیرم.

آنك چنان مي رود اي عجب او جان كيست * سخت روان مي رود سرو خرامان كيست

حلقه آن جعد او سلسله پاي كيست * زلف چليپا و شش آفت ايمان كيست

در دل ما صورتيست اي عجب آن نقش كيست * وين همه بوهاي خوش از سوي بستان كيست

ديدم آن شاه را آن شه آگاه را * گفتم اين شاه كيست خسرو و سلطان كيست

چون سخن من شنيد گفت به خاصان خويش * كين همه درد از كجاست حال پريشان كيست

عقل روان سو به سو روح دوان كو به كو * دل همه در جست و جو يا رب جويان كيست

دل چه نهي بر جهان باش درو ميهمان * بنده آن شو كه او داند مهمان كيست

در دل من دار و گير هست دو صد شاه و مير * اين دل پر غلغله مجلس و ايوان كيست

عرصه دل بي كران گم شده دروي جهان * اي دل درياصفت سينه بيابان كيست

غم چه كند با كسي داند غم از كجاست * شاد ابد گشت آنك داند شادان كيست

اي زده لاف كرم گفته كه من محسنم * مرگ تو گويد ترا كين همه احسان كيست

آن دم كين دوستان با تو دگرگون شوند * پس تو بداني كه اين جمله طلسم آن کیست

        نقد سخن را بمان سكه سلطان بجو * كاي زر كامل عيار نقد تو از كان كيست