|
عاشق درد آشنایی نیستم من وفور نعمتت نشناختم من بردن رحمتت نشناختم من خودم را عقلی کم بگرفته ام شفتگی را دست کم بگرفته ام شفتگی را تو عطا کردی به من نو کری را هم روا کردی به من ای خدایی که ز من رنجییده ای عبدی از من رو سیه تر دیده ای دیده ای امانه در وقت سحر نه دون مسجد و با چشم تر اه از این ماجرای بخت من که زده از پشت لگد بر بخت من
|
|+|
نوشته شده توسط کانیا در چهارشنبه بیست و ششم دی 1386 و ساعت 4:2
