در میان سفر زمان و در مسیر زندگی در جایی که احساسات خالی بودند از حس و آن جایی که دل را به بازار حراج می بردند در فاصله گریه ها و خنده ها ترا شناختم

وقتی دستهای خسته و ملولم بر تار وپود صبح و شب چنگ میزدند روزها به دخمه های سیاه تباه می شدند و من تا بیکران  جنگل مرجانها با زورق خیال سفر میکردم روزگار چون مار سیاه زهرش را به من چشاند آنگاه بود که ترا شناختم و دیدم

                            **********************************

در آینه به خود می نگرم و می گویم:

تف بر تو که نقش صدها خاطره و آرزوی مانده ایی ... ای سایه سرگشته وروحی گناهکار

ای از نسیم آواره تر و ای بی سرانجام

تو کی هستی در این آینه؟ ای نقش ننگین ....... اهریمنی یا انسانی

             *********************************

شهر من:

در دل تو خاطره های من مدفون است

خاطره هایی که به دست زمان مردند و با دست روزگار در دل تو دفن شدند

شهر من:

در دل تو قصه مردیها و نامردیها مدفون است

آیا می توان آن همه غزلخوانیها را از یاد برد؟

پس بمان تا بماند قصه نا تمام همه غصه های من

        ****************************************

خسته از همه بیهوده گریها ی خود میروم تا هر کجا . نا کجا

تا جای من در زمین خال شود

در نگاه خاموش هر رهگذر تنها شکوت را می خوانم

         *******************************

ای قطره های بارن امشب آرام ببارید:

از دریاها از صحراها از کوهها بپرسید:

آن مسافر غمگین از کدام راه رفت؟

به رودها بگویید که اگر او را دیدند بپرسند که چرا رفت؟

ای دریاها اگر در ساحل تنها نشت

بپرسید پس چرا تنها رفت؟

         **********************************

این منم:

سواری که تمام عمر بی سرانجام بر بیراهه ها راندم و از اسب اندیشه بر زمین افتادم

و بی خبر از مرگ نا شکیب غرق در امیدی پوچ و مبهم  فردای دگر در خود و خیالهای خود گم شده بودم

و این تویی؟

خدایی .با اینکه از تو دورم ولی تو باز هم نزدیکی

خدایی که مرا در حال خود رها نکردی و امید به بخشش توست که مرا ................................................