چرا كه اميد آنچنان توانا نيست

كه پا سر ياس بتواند نهاد.

***

بر بستر سبزه ها خفته ايم

با يقين سنگ

بر بستر سبزه ها با عشق پيوند نهاده ايم

و با اميدي بي شكست

از بستر سبزه ها

با عشقي به يقين سنگ برخاسته ايم

***

اما ياس آنچنان توناست

كه بسترها و سنگ ها زمزمه ئي بيش نيست !

فريادي

و ديگر

***

نفس مي زند موج، ساحل نمي گيردش دست،

پس مي زند موج .

فغاني به فريادرس مي زند موج !

من آن رانده مانده بي شكيبم،

كه راهم به فريادرس بسته،

دست فغانم شكسته،

زمين زير پايم تهي مي كند جاي،

زمان در كنارم عبث مي زند موج !

نه درمن غزل مي زند بال،

نه در دل هوس مي زند موج !

***

رها كن، رها كن، كه اين شعله خرد، چندان نپايد،

يكي برق سوزنده بايد،

كزين تنگنا ره گشايد؛

كران تا كران خار و خس مي زند موج !

***

گر اين نغمه، اين دانه اشك،

درين خاك روئيد و باليد و بشكفت،

پس از مرگ ببل، ببينيد

چه خوش بوي گل در قفس مي زند موج

آینه ها و شب پره های مشتاق را به من بده

روشنی و شراب را  آسمان بلند و کمان گشاده ی

 پل پرنده ها و قوس و قزح را به من بده

و راه آخرین را

در پرده ئی که می زنی مکرر کن

در فراسوی مرزهای تنم تو را دوست می دارم

در آن دوردست بعید

که رسالت اندام ها پایان می پذیرد

و شعله و شور تپش ها و خواهش ها

به تمامی      

فرو می نشیند

و هر معنا  قالب لفظ را وا می گذارد

چنان چون روحی

که جسد را در پایان سفر

تا به هجوم کرکس های پایانش وانهد...

در فراسوی عشق تو را دوست می دارم

در فراسوهای پرده و رنگ ...

در فراسوهای پیکره هایمان

با من وعده دیداری بده...

                                                                        و به همه خواهم گفت شیرینی لبانت را

                                       و بی شک در پائیزی ترین روز گیسوانت بر روی

                                                                                                 سینه تو خواهم مرد

                                         و به همه خواهم گفت شیرینی لبانت را

                                                   ودر زیر پای تو جای خواهم گرفت

                                                                هنگامی که دوست داشتن را زندگی می کردی

تقدیم به مادرم که دوست داشتن را به من آمو خت و حالا در این تنهایی من جاش خیلی خالیه